ตัน มะละกา (Tan Malaka) เป็นนักชาตินิยมอินโดนีเซียกึ่งคอมมิวนิสต์ กล่าวคือ เขาเป็นนักชาตินิยมที่ต่อสู้เพื่อให้ได้มาซึ่งเอกราชของชาติอินโดนีเซีย ขณะเดียวกันก็ไม่ต้องการเห็นชาติอินโดนีเซียตกอยู่ภายใต้การครอบงำของอุดมการณ์คอมมิวนิสต์ภายใต้น้ำมือของพวกนิยมซ้ายจัดหรือคอมมิวนิสต์สากลเช่นกัน เขาเป็นผู้นำความเปลี่ยนแปลงครั้งยิ่งใหญ่มาสู่อินโดนีเซียด้วยแนวคิดการจัดตั้งองค์กรต่างๆ ให้พร้อมที่สุดก่อนทำการปฏิวัติ ซึ่งแตกต่างจากนักปฏิวัติคนอื่นที่ใจร้อน กระทำการอย่างอุกอาจโดยไม่ดูความพร้อมของกลุ่มผู้ปฏิวัติก่อนลงมือ ทำให้การปฏิวัติมักประสบกับความล้มเหลวตลอดมา ตัน มะละกา เคยใช้ชีวิตอยู่ที่ญี่ปุ่นโดยปราศจากความช่วยเหลือใดๆ จากชาวญี่ปุ่น          

ถึงแม้ว่าเขาจะไปทำงานบริษัทหนึ่งภายใต้การบริหารงานของชาวญี่ปุ่นก็ตาม แต่เขาก็ไม่เคยเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับการเมืองของจักรวรรดินิยมญี่ปุ่นแม้แต่น้อย เขาเป็นเพียงกรรมกรใช้แรงงานคนหนึ่งที่ไม่เคยพูดจายกยอปอปั้นชาวญี่ปุ่นเมื่ออยู่ต่อหน้าเขาเลย ตรงกันข้ามเขากลับพูดถึงเอกราชของชาติอินโดนีเซียที่ควรได้รับการปลดปล่อยจากจักรวรรดินิยมญี่ปุ่นเสียที โดยไม่มีความเกรงกลัวต่อเจ้าญี่ปุ่นเลย ดั่งคำพูดหนึ่งของเขาที่กล่าวถึงญี่ปุ่นในช่วงที่ทำงานอยู่ที่นั่นคือ “Dia mengabdi seikhlas-ikhlasnya kepada Kaum Buruh, Made in Jepang yaitu ROMUSHA dengan segala kegembiraan, hasil dari suatu pemerintahan yang semunafik-munafiknya, sekejam-kejamnya, serakus-rakusnya, dan sebinatang-binatangnya di kolong langit”.[4]          

ตัน มะละกา ได้เข้าเป็นส่วนหนึ่งของบุคคลสำคัญระดับชาติ แม้ว่าจะถูกกล่าวหาว่าเป็นดังเส้นขนานทางความคิดกับพวกผู้นำแห่งชาติคนอื่นๆ ที่พยายามนำพาอิสรภาพมาสู่ชนชาวอินโดนีเซียจากการถูกปกครองมาอย่างยาวนานจากเจ้าอาณิคมดัตซ์ อย่างเช่น ซูการ์โน, ฮัตตา, ชาห์รีร์, Moh.Yamin และอีกมากมาย เขาคือนักรบที่พร้อมจะต่อสู้อย่างดุเดือด และเป็นนักปฏิวัติที่มากด้วยแนวคิดแบบดั้งเดิม และหนักหน่วง จนกระทั่งมีบทบาทสำคัญในประวัติศาสตร์การต่อสู้เพื่อเอกราชอินโดนีเซีย จากการต่อสู้ด้วยความมุมานะ จนกลายเป็นผู้นำการปฏิวัติที่โดดเด่น[5] แต่กระนั้นก็ตามชื่อเสียงของเขาเพิ่งได้รับการยอมรับและยกย่องหลังจากที่เขาเสียชีวิตลงไปแล้ว และชื่อของเขาไม่ค่อยได้รับการกล่าวถึงในหมู่ตะวันตกเท่าที่ควร             

ในปี 1921 เขาได้เข้าสู่สังเวียนการเมืองด้วยแรงสนับสนุนจากกลุ่มคนจนมากมาย ตัน มะละกาได้รวมกลุ่มบรรดาหนุ่มๆ ที่ฝักใฝ่ฝ่ายซ้าย ในปีนั้นเขาได้เดินทางไปที่เซอมารัง (Semarang) ได้พบปะกับเซอ มาอุน ซึ่งเป็นหนึ่งในตัวแทนสมาคมสังคมประชาธิปไตยแห่งอินดิส (Indische Sociaal-Democratische Vereeniging-ISDV) ซึ่งต่อมาได้กลายมาเป็นพรรคคอมมิวนิสต์แห่งอินโดนีเซีย เขาได้พูดคุยและร่วมงานอยู่บ่อยครั้งกับผู้นำคนนี้จนมีการตีพิมพ์บทความหนึ่งในหนังสือพิมพ์ของ ISDV เกี่ยวกับเรื่องเนื้อหาแบบเรียนที่เขาใช้สอนนักเรียน คอลัมน์การเมืองแนวเสรีนิยมที่เขาเขียนให้กับหนังสือพิมพ์ท้องถิ่นและงานของเขาในฐานะนักเคลื่อนไหว โดยเฉพาะอย่างยิ่งการประท้วงของคนงานรถไฟในปี 1920[6] นำไปสู่ความขัดแย้งกับผู้จัดการชาวยุโรปอยู่บ่อยครั้ง จากการตีพิมพ์บทความชิ้นแรกของเขาดังที่กล่าวมาแล้ว ว่าเขาเป็นผู้ที่กล้าวิพากษ์วิจารณ์ใครต่อใครโดยไม่หวาดหวั่น จนมักสร้างความขัดแย้งกับผู้นำคนอื่นๆ อีกมากมาย เช่น เคยขัดแย้งและเผชิญหน้ากับผู้นำพรรค PKI เกี่ยวกับการปฏิวัติในปี 1926-1927[7] 

ซึ่งตัน มะละกาได้วิพากษ์วิจารณ์เกี่ยวกับการเคลื่อนไหวของพรรค PKI และไม่เชื่อในยุทธวิธีของผู้นำ PKI อีกต่อไป จนสุดท้ายนำไปสู่ความบาดหมางระหว่างกัน และ PKI เองก็ไม่ชอบตัน มะละกาที่ไปวิพากษ์วิจารณ์การเคลื่อนไหวของเขาในขณะนั้นด้วย โดยตัน มะละกา ได้กล่าวว่า การต่อสู้ในปี 1926-1927 ของผู้นำพรรค PKI นั้นเป็นเพียงการวางแผนการจลาจล และก่อวุ่นวายเล็กน้อยในพื้นที่ไม่กี่พื้นที่ แต่เพราะความไม่พร้อมของกลุ่ม ผลคือ พรรค PKI ถูกทำลายและจบลงโดยน้ำมือของจักรวรรดิยมฮอลันดา นักต่อสู้ทางการเมืองมากมายถูกกักตัว (ditangkap), ถูกทรมาน (disiksa), ถูกฆ่า (dibunuh), และส่วนมากจะถูกเนรเทศไปอยู่ที่ Boven Digul Papua[8] และเหตุการณ์ทำลายล้างพรรค PKI ครั้งนี้ ฮอลันดาได้ใช้เป็นข้ออ้างในการจับกุมและทำการเนรเทศทุกคนที่ต่อต้านพวกเขาออกนอกประเทศ

ข้ออ้างดังกล่าว ไม่ได้อ้างอิงเฉพาะสมาชิกของพรรค PKI เท่านั้น แต่รวมไปถึงการทำลายบรรดานักต่อสู้ชาตินิยมอินโดนีเซียด้วย พวกเขาได้รับการโจมตีอย่างหนักจากจักรวรรดินิยมฮอลันดา นำไปสู่ความพ่ายแพ้อย่างใหญ่หลวงในการปฏิวัติของกลุ่ม และทำให้พรรคเป็นอัมพาตเป็นปีๆ การปฏิเสธของเขาครั้งนี้ในการร่วมมือกับ PKI ทำให้เขาเหมือนลอยแพตัวเองออกจากกลุ่ม เหมือนฆ่าตัวเองให้ออกจากการเป็นแนวร่วมในการต่อสู้เพื่อชาติอินโดนีเซียและการต่อต้านจักรวรรดินิยมฮอลันดาขณะนั้นด้วย เขาจึงตัดสินใจตัดตัวเองออกจากแนวร่วมดังกล่าวและสร้างเครือข่ายของตัวเองขึ้นมา

ครั้นเมื่อเขาอยู่ที่ไทย ได้มีการรวมตัวบรรดาเพื่อนพ้องที่เมืองหลวง-กรุงเทพมหานคร และที่นี่เขาได้จัดตั้งพรรคสาธารณรัฐอินโดนีเซีย (Partai Republik Indonesia-PARI) ขึ้นในเดือนมิถุนายน ปี 1927 ซึ่งก่อนหน้านี้เขาไม่เคยจัดตั้งพรรคการเมืองของตัวเองมาก่อนเลย โดยส่วนใหญ่จะเป็นผู้นำกลุ่มองค์กรต่างๆ ที่ได้รับการยอมรับมากกว่า แต่ทั้งนี้การตัดตัวเองออกจากกลุ่ม เขาก็พะว้าพะวงต่อสิ่งที่จะเกิดขึ้นในภายภาคหน้าต่อชาติอินโดนีเซียเช่นกัน นอกจากนี้ ตัน มะละกาเป็นคนที่มีบทบาทแรงกล้าต่อขบวนการปฏิวัติอินโดนีเซียเพื่อเรียกร้องเอกราชอย่างแท้จริง เขาถูกมองว่าเป็นนักปฏิวัติที่ “เหงาและโดดเดี่ยว“[9] เนื่องจากว่าเขาชอบเดินทางไปเที่ยวหลากหลายที่ เพื่อแสวงหาพรรคพวกหรือจัดตั้งองค์กรต่างๆ ขึ้นมาเพื่อรวบรวมสมาชิกในการเคลื่อนไหวปฏิวัติ รวมไปถึงอุดมการณ์ที่ต่างไปจากคนอื่นทำให้เขาเหมือนต้องอยู่ตัวคนเดียว              และยังเป็นคนที่ต่อต้านความเป็นฮินดูด้วย      เนื่องจากเห็นว่าศาสนาเป็นเรื่องของการมอมเมาประชาชนให้หลงเชื่อ งมงาย และยึดติดอยู่กับความเชื่อดั้งเดิม ปิดหูปิดตา และเป็นสิ่งที่ขัดขวางความเจริญของมนุษย์ด้วย  

บทบาทแรกเริ่มในการปฏิวัติ ของ TAN MALAKA           

          ตั้งแต่ช่วง ค.ศ. 1919-1920 จากการทำงานร่วมกับพวกสังคมนิยมซึ่งสังกัดสมาคมสังคมประชาธิปไตยแห่งหมู่เกาะอินเดีย (ISDV) ที่เซอมารัง พวกเขาได้เริ่มต้นรณรงค์ตามแนวทางเพื่อบรรลุเป้าหมายการปฏิวัติอย่างเต็มที่ ภายหลังเห็นความสำเร็จการปฏิวัติรัสเซียในปี ค.ศ. 1917 พวกเขาเห็นถึงความสำคัญของการรักษาเอกภาพขององค์กร ซึ่งเขาจะบรรลุจุดประสงค์นั้นได้ก็ต่อเมื่อยอมรับข้อเรียกร้องของพวกนิยมการปฏิวัติ ในช่วงเวลานั้นพวกเขามีความขัดแย้งจากการเคลื่อนไหวทางการเมืองของมวลชนภายใต้การนำของสมาคมอิสลาม ในขณะเดียวกันที่เมืองสุราบายา ได้กลายเป็นศูนย์กลางอีกแห่งหนึ่งในการวิพากษ์วิจารณ์ประเด็นในเรื่องการปฏิวัติอย่างจริงจัง และที่นี่เองได้ปรากฏโฉมหน้าบุคคลสำคัญที่ให้ความสนใจทางการเมืองเป็นครั้งแรก นั่นคือ ซูการ์โน เวลานั้นที่ Semarang ตัน มะละกาได้เสนอแนวคิดเสรีนิยม แต่ท่าทีแข็งข้อที่ผู้นำ PKI แสดงออกนั้นดูเหมือนว่าจะเป็นที่รู้กันในความรู้สึกของตัน มะละกา ซึ่งเขาไม่สามารถรับกับท่าทีแข็งข้อดังกล่าวนั้นได้ และได้กล่าวถึงพรรค Pan-Islamisme ที่นำลัทธิจักรวรรดินิยมเข้าครอบงำความคิดพวกมุสลิม และเข้าใจว่า ความทันสมัยที่ Pan-Islamisme มีนั้น เหมาะกับท่าทีต่อต้านแบบ Dogmatis มากกว่า ไม่เหมาะกับอินโดนีเซียซึ่งอิสลามเป็นส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดทางการเมือง นั้นเป็นสาเหตุที่ทำให้ ตัน มะละกา ประเมินว่าท่าทีต่อต้านของ Pan-Islamisme Moskow ไม่ได้ทำให้สะท้อนความจริงถึงสถานการณ์การพัฒนาโลกขณะนั้นและเป็นวิธีการเดียวกับซาเรกัต อิสลาม ส่วนกลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมืองในเมืองเซอมารังภายใต้การนำของเซมาอุนและอาร์ ดาร์โซโน (R . Darsono) ก็ได้เริ่มต้นรณรงค์โจมตีทั้งรัฐบาลอาณานิคมและสมาชิกของสมาคมอิสลามหนักหน่วงยิ่งขึ้น          

ในปี ค.ศ. 1920 สมาคมสังคมประชาธิปไตยแห่งหมู่เกาะอินเดีย (ISDV) ก็ได้ประกาศตัวเป็นพวกนิยมคอมมิวนิสต์อย่างเปิดเผย มีจุดยืนแน่นอนในการต่อต้านอาณานิคมและต่ต้านศาสนาด้วย ด้วยเหตุนี้ผู้นำทางศาสนาในสมาคมอิสลาม เช่น อากุส ซาลิมและอับดุล มูอิส จึงเห็นความจำเป็นที่จะต้องกำหนดระเบียบวินัยขององค์กรขึ้นมาใหม่เพื่อให้มวลสมาชิกปฏิบัติตามนโยบายต่างๆ อย่างเข้มงวดกว่าในอดีตที่ผ่านมา ซึ่งสมาคมอิสลามทำหน้าที่เป็นเพียงเวทีสำหรับเผยแพร่ความคิดของกลุ่มการเมืองภายนอกอื่นๆ           ใน ค.ศ. 1921 เมื่อบรรดานักปฏิวัติทั้งหลายรวมทั้ง ตัน มะละกา ถูกจับเข้าคุกในข้อหาว่าตั้งกลุ่มเคลื่อนไหวทางการเมืองขึ้นต่อต้านรัฐบาลอาณานิคมและชาวต่างชาติอื่นๆ ขึ้นมาเป็นการเฉพาะในสามาคมอิสลาม หรือที่เรียกว่า “แผนกบี” (Section B) และผู้นำบางคนจากเมืองเซมารังไม่สามารถเข้าร่วมประชุมได้ ด้วยเหตุนี้ในการประชุมสมัชชาแห่งชาติของสมาคมอิสลามในปีนั้น ผู้นำเหล่านี้จึงสามารถผลักดันมาตราเพื่อรักษาระเบียบวินัยต่างๆ ขององค์กรขึ้นมาได้เป็นผลสำเร็จ ขณะเดียวกัน การประชุมครั้งนี้ก็ปิดโอกาสไม่ให้สมาชิกของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย (PKI) บางคนสามารถสอดแทรกสมัครเข้าไปเป็นสมาชิกของสมาคมอิสลามโดยเด็ดขาด ถึงแม้ว่าพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียจะใช้ความพยายามเพื่อปรองดองกับกลุ่มผู้นำศาสนาในสมาคมอินโดนีเซีย แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ ส่งผลให้พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียแยกตัวออกจากการเป็นพันธมิตรกับกลุ่มผู้นำอิสลามตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา แม้ว่าองค์กรคอมมิวนิสต์สากลหรือโคมินเทิร์น (Comintern) ได้แนะนำให้พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย และแนวร่วมอื่นในอาณานิคมแห่งนี้จักต้องทำงานกันอย่างใกล้ชิด และสร้างกลุ่มขึ้นมาเคลื่อนไหว แต่พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียก็ประสบความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง เพราะฉะนั้นตั้งแต่ ค.ศ.1923 เป็นต้นมา พรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียจึงดำเนินการเคลื่อนไหวตามลำพังเพื่อหวังให้เกิดการปฏิวัติสังคมอย่างจริงจัง[10] 

สู่การช่วงชิงฐานอำนาจและการเคลื่อนไหวทางการเมืองครั้งแรกของตัน มะละกา (1921-1927)          

ความขัดแย้งที่เกิดขึ้นระหว่างพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย VS สมาคมอิสลาม นำไปสู่การแข่งขันเพื่อช่วงชิงสมาชิกใหม่จากมวลชนเกิดขึ้นระหว่างผู้นำฝ่ายซ้ายของทั้งสองฝ่าย โดยพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียประสบความสำเร็จมากกว่าผู้นำฝ่ายก้าวหน้าขององค์กรกลางสมาคมอิสลาม (CSI) เนื่องจากสหภาพแรงงานซึ่งเป็นสมาชิกส่วนใหญ่ของสมาคมอิสลาม เริ่มที่จะซึมซับและคล้อยตามท่าทีอันชัดเจนของพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซีย โดยเฉพาะประเด็นของการต่อสู้ทางชนชั้นและการต่อต้านจักรวรรดินิยม และอิทธิพลของพรรคคอมมิวนิสต์ก็ได้แผ่ขยายเข้าไปตามแนวชนบทต่างๆ ด้วยวิธีการเข้าถึงประชาชนมากกว่าสมาคมอิสลามจะพึงกระทำ โดยได้จัดตั้งสมาคมประชาชน (Sarekat Rakyat) ขึ้นมามากมายและสามารถช่วงชิงสมาชิกดั้งเดิมของสมาคมอิสลามในชนบทต่างๆ เข้ามาเป็นสมาชิกองค์กรจัดตั้งได้เป็นจำนวนมาก นอกจากนั้นแล้วยังทำให้สมาคมอิสลามเกิดการแตกแยกกันเองในหมู่พวกพ้อง และอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้พรรคคอมมิวนิสต์เข้มแข็งขึ้นมากมายในชนบทนั้น เนื่องด้วยความสามารถของพรรคในการดึงดูดการสนับสนุนจากชนชั้นกรรมาชีพ ซึ่งต้องการจะปลดแอกตนเองจากการถูกครอบงำจากนโยบายเศรษฐกิจสวนเกษตรขนาดใหญ่ (Plantation Economy)[11] และคิดว่าพรรคคอมมิวนิสต์อินโดนีเซียคือหนทางแห่งการสร้างความหวังใหม่                      

อย่างไรก็ตาม การที่พรรคคอมมิวนิสต์เป็นองค์กรปฏิวัติ จึงทำให้การเคลื่อนไหวรุนแรงและก่อความไม่สงบต่างๆ ทั่วทั้งหมู่เกาะอินเดียตะวันออกตลอดช่วง ค.ศ. 1921-1925 ซึ่งตัน มะละกา ถึงแม้จะเป็นส่วนหนึ่งของนักปฏิวัติฝ่ายซ้าย เขากลับไม่ค่อยพอใจกับการปฏิวัติที่ใช้ความรุนแรงเข้าใส่มากกว่าที่จะทำกันอย่างนักปฏิวัติจริงๆ ด้วยตัวเขาที่เป็นคนที่ไม่เคยยอมตกเป็นเบี้ยล่างใครและมีความเชื่อมั่นในอุดมการณ์ของตนเสมอ ทำให้เกิดความขัดแย้งทางอุดมการณ์ระหว่างพวกเดียวกันเองอยู่บ่อยครั้งทำให้ตัน มะละกา ต้องขบคิดและย้อนกลับไปทบทวนคำแนะนำของดร. ซุน ยัด เซ็น (Dr. Sun Yat Sen) ที่กล่าวมาในช่วงที่เขาเดินทางไปหาประสบการณ์และพวกพ้อง โดยเดินทางไป Moskow -Canton (รัสเซีย-กวางตุ้ง) ในช่วงเดือน ธันวาคม ปี 1923 เขาได้มีโอกาสพบปะพูดคุยกับดร.ซุน ยัด เซ็น (Dr. Sun Yat Sen) นักปฏิวัติที่ยิ่งใหญ่อีกท่านหนึ่ง โดยได้รับการแนะนำให้ทำงานร่วมกับกองกำลังญี่ปุ่น เนื่องจากญี่ปุ่นเพิ่งผ่านการปฏิรูปเมจิมามาดๆ แต่ตัน มะละกาเองก็วิตกกังวลกลัวว่าญี่ปุ่นจะเข้ามาช่วยเพื่อหวังผลระยะยาวคือ การยึดครองอินโดนีเซียเป็นอาณานิคมเฉกเช่นประเทศตะวันตกได้กระทำมาแล้ว แต่ดร. ซุน ยืนยันว่า ญี่ปุ่นเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดที่จะทำให้การปฏิวัติของตัน มะละกา ประสบความสำเร็จได้มากขึ้น เนื่องจากประสบการณ์ของนักปฏิวัติของอินโดนีเซียเองยังมีน้อย และนักปฏิวัติจริงๆ ก็มีจำนวนไม่กี่คนเท่านั้น จำเป็นที่จะต้องร่วมมือกับประเทศมหาอำนาจอย่างญี่ปุ่นที่มากด้วยประสบการณ์เข้าไปหนุนหลัง                      

ตัน มะละกา ไม่เห็นด้วยกับการร่วมมือกับญี่ปุ่นในการขับไล่ดัตซ์เท่าไรนัก เขาได้ประณามว่า จักรวรรดินิยมญี่ปุ่นที่ถูกฝึกมาอย่างดีจากเกาหลี แมนจูเรีย ไต้หวัน และTiong Kok พื้นฐานหลักแล้วไม่ต่างอะไรเลยเมื่อเทียบกับจักรวรรดินิยมตะวันตก จะต่างก็แต่รูปแบบและวิธีการดำเนินการของระบบนี้เท่านั้น แต่กระนั้นก็ตาม ตัน มะละกา ก็คิดว่า การทำงานร่วมกับญี่ปุ่นอาจพบปัญหาบ้างเล็กน้อย แต่ไม่ใหญ่หลวงเท่ากับการพบเจอภายใต้จักรวรรดินิยมตะวันตกอย่าง อังกฤษ ฝรั่งเศส และอเมริกา เนื่องจากว่าประเทศเหล่านี้ยังคงทรงพลังอยู่มาก หากญี่ปุ่นต้องการครอบครองอินโดนีเซียคงไม่สามารถกระทำได้โดยตรงและรวดเร็ว ตัน มะละกา นำเค้าโครงการปฏิวัติมาจาก ดร. ซุน ยัด เซ็น เพื่อเป็นต้นแบบในการปฏิวัติ โดยตัวเขาเชื่อว่า ดร. ซุน ยัดเซ็นได้รับการยอมรับจากบรรดาพวกพ้องของเขาที่อยู่ที่เมือง Tiong Kok ว่าเป็นบุคคลที่มีความเฉลียวฉลาดในการวางแผนการต่างๆ เป็นผู้นำที่มีความกล้าหาญ มีความคิดเป็นเลิศ ทำทุกอย่างโดยคำนึงถึงส่วนรวมมากกว่าตน ในขณะเดียวกัน ก็มีบางกลุ่มบางคนที่ไม่เห็นด้วยกับการยกยอปอปั้นถึงคุณงามความดีของเขาแบบไม่มีข้อติ โดยกลุ่มนี้ได้ให้สมญานาม ดร. ซุน ว่าเป็น (Kaleng kosong) หรือกระป่องที่กลวง กล่าวคือ เป็นการวิจารณ์ว่าแนวคิดของ ดร. ซุน โดดเด่นก็จริงแต่ก็เป็นแค่ทฤษฏีหนึ่งที่ไม่สามารถนำมาปฏิบัติให้เกิดผลใดๆ ได้ หรือเป็นความคิดของคนช่างฝันแต่ไม่สามารถทำให้เป็นจริงได้            ต่อมามีการรวมตัวกันของพวกคอมมิวนิสต์ที่เซอมารัง (Semarang) ซึ่งมีความต้องการที่จะประท้วง โดยเริ่มต้นที่กลุ่ม PKI ได้วางแผนการที่จะประท้วง ซึ่งจะมีขึ้นในวันที่ 8 พฤษภาคม 1925 ซึ่งในช่วงเวลานั้น ตัน มะละกา ก็อาศัยอยู่ที่นั่นด้วยและเริ่มมีบทบาททางการเมืองมากขึ้น ซึ่งที่นี่เปรียบเสมือนที่พำนักของนักชาตินิยมและคอมมิวนิสต์เพื่อวางแผนการปฏิวัติ เขาได้ถูกขอให้ไปช่วยก่อตั้งโรงเรียนประชาชน ซึ่งมีจุดมุ่งหมายที่จะสร้างการศึกษาและปลูกฝังแนวความคิดชาตินิยมให้แก่นักเรียน การวางแผนครั้งนี้พวกเขาไม่ลืมที่จะรำลึกถึงอดีตเมื่อสองปีที่ผ่านมาที่พวกเขาเคยถูกจับกุมและถูกปราบปรามอย่างหนัก ครั้นเมื่อการประท้วงของคนงานรถไฟ (V.S.T.P.)

ในปี ค.ศ. 1923 มาเป็นบทเรียน กล่าวคือ ช่วงการประท้วงของคนงานรถไฟที่เกิดขึ้น เห็นได้ชัดว่า พวกเขายังไม่พร้อมและขาดความกล้าที่จะทำการประท้วงอย่างจริงจัง ตัน มะละกาจึงให้ความสำคัญยิ่งต่อการเตรียมพร้อมของกลุ่มเพื่อการปฏิวัติที่จะมีขึ้นในวันดังกล่าวแต่อย่างไรก็ตาม ในช่วงปี 1927 การปฏิวัติล้มเหลว ตัน มะละกา กล่าวว่า การเคลื่อนไหวในช่วง 1926-1927 ยังไม่ถึงเวลาที่เหมาะสมต่อการเคลื่อนไหว  เนื่องจาก PKI ยังเล็กอยู่ ยังไม่มั่นคงไม่อาจเคลื่อนไหวมวลชนได้ คอมมิวนิสต์ถูกปราบอย่างราบคาบ ทำให้ช่วงเวลานั้น ตัน มะละกา ถอยหนีมาปักหลักอยู่ที่กรุงเทพได้สักระยะหนึ่ง เขาเริ่มกล้าที่จะเผชิญกับความคิดของตัวเองถึงแม้ว่าจะมีความแตกต่างกับแนวทางการเมืองที่เป็นอยู่ และได้จัดตั้งพรรคครั้งแรกของตนที่นี่ คือ พรรคสาธารณรัฐอินโดนีเซีย (Repablick Indonesia) แต่โดยส่วนใหญ่แล้วนโยบายต่างๆ ไม่แตกต่างไปจากพวกหัวฝ่ายซ้ายเลยและไม่ถูกทางการปราบปรามด้วย เนื่องจากการตั้งชื่อพรรคของเขา ไม่ได้เกี่ยวข้องกับคอมมิวนิสต์เลย แต่กระนั้นก็ตาม เขาก็ถูกทางการจับกุมจนได้ ต่อมาเขาได้กลับไปอินโดนีเซียอีกครั้ง เพื่อร่วมมือกับพรรคพวกเพื่อทำการปฏิวัติ  

ยุทธวิธีการปฏิวัติการเมืองภายในของตัน มะละกา            

เกือบจะ 3 สัปดาห์ที่ตัน มะละกาและพรรคพวกสืบหาความต้องการของประชาชน ซึ่งข้อเสนอที่ได้รับจากคณะรัฐมนตรีที่สำคัญๆ ซึ่งประกอบด้วยผู้นำเยาวชนมากมาย คือ การเดินทางไปยังเกาะชวา ภายในช่วงเวลา 2 สัปดาห์ เพื่อให้รู้ถึงท่าทางของประชาชนชาวอินโดนีเซีย ซึ่งเขาค้นพบว่า มีการรวมตัวกันอย่างยิ่งใหญ่ของมหาชนในทุกๆ ที่ เพื่อต่อต้าน ซูตัน ซาห์รีร์ ในการเป็นประธานาธิบดีสิ่งที่สำคัญอีกอย่างหนึ่งที่เขาเน้นคือ ความร่วมมือทางด้านการเมืองและการทหาร เขาได้เผยแพร่ลัทธิฝ่ายซ้ายของเขาให้กับกลุ่มคนเหล่านี้ โดยมีนายพล Sudirman ผู้บังคับบัญชาการทหารสูงสุด (TRI) ให้การสนับสนุนอีกทางด้วย เขายังได้ให้ความสำคัญกับการรวมตัวกันเป็นปึกแผ่น ซึ่งความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันของพวกเขา ถือว่าประสบความสำเร็จและเติบโตได้อย่างรวดเร็วภายในเวลาเพียงแค่หนึ่งเดือนที่ประกอบด้วยสมาชิกกว่า 141 องค์กร นี่เป็นการเสนอแผนการแรกของ ตัน มะละกา ที่ใช้ติดต่อเครือข่ายผู้สนับสนุนของเขา เพื่อวัตถุประสงค์ในการต่อต้านและคัดค้าน Sjahrir รวมทั้งการคัดค้านซูการ์โนด้วยแผนการลำดับต่อมาคือ การฟื้นฟูเงื่อนไขของจาการ์ตาในเดือน กันยายน 1945 ซึ่งตัน มะละกามักจะขัดแย้งกับซูตัน ซาห์รีร์ เนื่องจาการปฏิเสธ ไม่ยอมทำตามแผนการบางส่วนที่ ตัน มะละกาวางไว้ โดยได้เสนอให้ตัน มะละกาไปสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเอง โดยการเดินทางไปให้ทั่วทุกหนแห่ง และสิ่งที่เกิดขึ้นพร้อมกันระหว่างตัน มะละกา กับผู้นำคนอื่นๆ คือ แผนการสำหรับการช่วงชิงให้ได้มาซึ่งอำนาจแห่งตน เป็นผลให้เกิดการเพิ่มของกลุ่มที่ไม่พอใจเป็นอย่างมากต่อแผนการนี้ เกิดกลุ่มการปฏิวัติ นักศึกษา และกลุ่มเผด็จการทางทหาร                     

อย่างไรก็ตาม คณะรัฐมนตรีซึ่งอยู่ภายใต้อำนาจของกลุ่ม Sjahrir ร่วมมือกับ Working Committee และพรรค KNIP โดยมี Sukarno และ Hatta ให้การสนับสนุนตำแหน่งของตัน มะละกา และผู้ไม่เห็นด้วยกับสมาชิก ค.ร.ม. ซึ่งใครที่ร่วมมือกับฝ่ายตรงข้ามจะลำบาก ระหว่างช่วงเวลาก่อนการเลือกตั้งนี้ รัฐบาลจะเชื่อมั่นในฝีมือของซูตัน ซาห์รีร์ โดยเฉพาะผู้นำอย่างซูการ์โนและฮัตตาเองก็วิตกกังวลและเชื่อว่ากลุ่มนี้จะได้รับชัยชนะจากการเลือกตั้ง ซึ่งกำหนดการเลือกตั้งสิ้นสุดในเดือน มกราคม 1946 นี่เป็นการแสดงให้เห็นถึงการเรียกร้องอำนาจอย่างแท้จริงในการสนับสนุนและควบคุมโดยซูการ์โน ด้วยเหตุนี้ตัน มะละกาและกลุ่มของเขาจะต้องยึดอำนาจไว้ก่อน เพื่อการดำรงตำแหน่งทางการเมือง จะด้วยการเลือกตั้งหรือมาด้วยวิธีการอื่นๆ ก็ตาม ซึ่งความคาดหวังเหล่านี้ ตัน มะละกาได้ดำเนินการสร้างฐานอำนาจในองค์กรทางการเมือง เพื่อต้องการเข้าไปแทนที่อำนาจเดิม การปฏิวัติอินโดนีเซีย รายล้อมไปด้วยความร่วมมือกันของคนจำนวนมาก (การเป็นหนึ่งเดียวกัน) พวกเขาคิดที่จะกำหนดตำแหน่งและหน้าที่สำหรับการเคลื่อนไหวและเผยแพร่ลัทธิชาตินิยม และหนทางที่จะขยายพื้นที่อำนาจของพวกเขานั้น เป็นไปด้วยความยากลำบากมาก เนื่องจากว่ามีผู้ให้การสนับสนุนฝ่ายรัฐบาลมากกว่าที่จะคัดค้านและใช้อำนาจอย่างเปิดเผย           

ในความน่าสนใจของความเป็นปึกแผ่นของชาติ การประชุมพบปะของตัวแทน 300 คน จากพรรคการเมืองทั้งหมดและองค์กรทางด้านทหารของรัฐ ที่นี่ ตัน มะละกา ได้มีส่วนร่วมในการปราศรัยในการจัดตั้งแนวคิดเรื่อง Persatuan Perdjuangan ต่อมาอีก 10 วัน ที่สุราการ์ตา โดยมีผู้แทนจากองค์กรต่างๆ อย่างมากมายมาร่วมงานปราศรัยครั้งนี้ด้วย ตัน มะละกา เรียกมันว่า “ความมั่นคงทางการเมือง”, “ความเป็นปึกแผ่น”, “การต่อสู้เพื่ออิสรภาพ”, “การเลิกล้มพรรคการเมือง” นี่เป็นจุดสิ้นสุดทั้งหมดทางการเมืองในขณะนั้น และเริ่มต้นต่อกรกับดัทช์ และยึดทรัพย์สิ้นทั้งปวงที่เป็นของชาวต่างชาติ 

บทบาทในการปฏิวัติ (1945-1949)           

ในเดือนสิงหาคม ปี 1945 หลังจากญี่ปุ่นประกาศยอมแพ้สงคราม ซึ่งเป็นการจบสิ้นสงครามโลกครั้งที่สอง และหลังจากการประกาศเอกราชของอินโดนีเซีย ตัน มะละกาได้ออกจากบายะห์ Bayah และกลับไปใช้ชื่อจริงของเขาเป็นครั้งแรกในช่วงเวลา 20 ปี การเดินทางของเขาจากจาการ์ตาไปยังหมู่เกาะต่างๆ ทำให้เชื่อมั่นว่า ซูการ์โนและฮัตตา ผู้ที่ประกาศเอกราชและถูกถือว่าเป็นผู้นำแห่งชาติอินโดนีเซียโดยญี่ปุ่นนั้น มีแนวโน้มที่จะประนีประนอมกับดัตช์ที่พยายามจะคงอำนาจของตนเหนือหมู่เกาะอินโดนีเซียต่อไป

ในขณะที่จุดยืนของคนอินโดนีเซียส่วนใหญ่ปรารถนาที่จะต่อสู้เพื่อเอกราชอย่างสมบูรณ์โดยทันทีทันใด แต่ไม่ได้รับการสนับสนุนโดยซูการ์โนโดยเฉพาะอย่างยิ่งช่วงแรกๆ ของการปฏิวัติแห่งชาติอินโดนีเซียหนทางที่ตัน มะละกา เลือกทำในสภาวการณ์เช่นนี้ คือ การก่อตั้งสหภาพการต่อสู้ (Persatuan Perjuangan-Struggle Frot หรือ United Action) ซึ่งเป็นการรวมตัวของกลุ่มต่างๆ ประมาณ 140 กลุ่ม แต่ไม่รวมพรรค PKI สหภาพนี้ได้ถูกก่อตั้งอย่างเป็นทางการในการประชุมที่สุราการ์ตา (โซโล) ในกลางเดือนมกราคม ปี 1946 และได้ประกาศว่ามีเพียงเอกราชแบบสมบูรณ์เท่านั้นที่เป็นที่ยอมรับได้ ซึ่งรัฐบาลต้องเชื่อฟังความปรารถนาของประชาชน และทรัพย์สินทุกอย่างทั้งอุตสาหกรรมและการเกษตรที่เป็นของต่างชาติจะต้องทำให้เป็นของอินโดนีเซีย ตัน มะละกา เสนอว่ารัฐบาลไม่ควรจะเจรจาอะไรทั้งสิ้นกับดัตช์จนกว่ากองกำลังต่างชาติจะถูกถอกถอนออกจากอินโดนีเซียทั้งหมด เพราะเขาเชื่อมั่นว่าการเจรจาครั้งนี้อินโดนีเซียจะเสียเปรียบและไม่ได้รับความเป็นธรรมจากผู้อำนาจอันเหนือกว่าอยู่แล้วสหภาพการต่อสู้ได้รับการสนับสนุนอย่างกว้างขวางจากประชาชน และได้รับการสนับสนุนจากกองทัพสาธารณรัฐที่มีนายพลซูดีรมันเป็นผู้นำในขณะนั้น เป็นผู้ให้การสนับสนุนสหภาพอย่างแข็งขัน ในเดือนกุมพาพันธ์1946 จึงได้บีบบังคับให้นายซูตัน ซาร์รี ลาออกจากตำแหน่งการเป็นนายกรัฐมนตรีคนแรกของอินโดนีเซีย ซึ่งเขาได้ให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่ในการเจรจากับดัตช์ ระหว่างนั้นซูการ์โนได้ปรึกษาหารือกับ ตัน มะละกา เพื่อหาฐานเสียงสนับสนุนจากเขา  ซึ่งเชื่อว่าจะได้รับการสนับสนุนอย่างล้นหลามจากกลุ่มที่สนับสนุนตัน มะละกา ทั้งนี้โดยดูจาก

1.       ชื่อเสียงของตัวเขาเอง การดึงดูดความสนใจทางการเมืองและการสนับสนุนทางด้านสังคม ซึ่งจะทำให้ตัวเขาเป็นแกนนำขององค์กร สร้างพลังคนหนุ่มสาวได้ เช่น Sukarni, Adam Malik, Chairul Saleh, Pandu Wiguna, และ Maruto Nitimihardjo 

2.       การคัดค้าน ซูตัน ซาห์รีร์ เห็นใจผู้ที่ต้องตกอยู่ภายใต้อำนาจของญี่ปุ่น การทำงานที่เกี่ยวข้องกับญี่ปุ่น ซึ่งประกอบด้วยสมาชิก ค.ร.ม. ที่ถูกไล่ออกโดยซูการ์โน โดยเสนอให้หันมาร่วมมือกับฝ่ายซ้าย ตัน มะละกาและคณะ พวกเขาตั้งอยู่บนแนวคิดการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีที่สุด คือ การเอาอำนาจกลับมา คนจำนวนมากที่ทำงานอยู่ภายใต้มือและเท้าของญี่ปุ่น เช่น พวกทหาร, ผู้นำ, ผู้บริหารระดับสูง ใครซึ่งรู้สึกไม่ปลอดภัย ไม่มั่นคงในตำแหน่งของตนเอง รู้สึกคัดค้านกับการร่วมมือกับศัตรูชาวต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หลังการถูกไล่ออกจากค.ร.ม. โดยซูการ์โน และการโค่นล้มกลุ่มของ Sjahrir ซึ่งตัน มะละกาเชื่อว่าตนจะทำให้พวกเขามั่นใจและปลอดภัยมากกว่า 

3.       การเป็นนักชาตินิยมที่แท้จริง ซึ่งมีความยากลำบากเพื่อประชาชนเป็นจำนวนมาก พวกนี้จะสนับสนุนทางการในการเจรจากับดัทซ์ให้มอบเอกราชให้แก่อินโดนีเซีย 

          ในระยะเวลาอันสั้นนี้ การสนับสนุนของพรรคสังคมนิยม และ Pesindo จะตั้งอยู่บนแนวคิดแห่งการกระตุ้นประชาชนให้รวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน และทั้งหมดก็เป็นแนวคิดของตัน มะละกาและพรรคพวกของเขานั่นเอง จนกระทั่งในเดือนกุมภาพันธ์ เป้าหมายการเผยแพร่แนวคิดของเขาได้แสดงออกมากขึ้น และครอบคลุมพื้นที่กว้างขวางขึ้น เขานำเสนอรายการและความต้องการของประชาชนที่จะโค่นล้มรัฐบาล และนี่ก็ถือว่าเป็นตัวอย่างของผู้นำที่กล้าหาญ เป็นเครือข่ายผู้สนับสนุนที่ถือว่าเป็นตัวอย่างของการเรียกร้องเอกราชอีกกลุ่มหนึ่งการเริ่มต้นของการปฏิวัติของกลุ่ม PNI ในวันที่ 29-31 มกราคม 1946 หลายๆ องค์กรทางการเมืองเริ่มกระตุ้นสมาชิกพรรค KNIP และกระตุ้นให้คณะรัฐมนตรีเปลี่ยนข้อตกลงทางการเมืองที่ใช้กันอยู่ในปัจจุบัน ซึ่งเปรียบเสมือนอำนาจทางการเมือง ความแตกต่างระหว่างความจริงกับสิ่งที่นำเสนอสู่สายตาประชาชน  และวันที่ 16 เดือนกุมภาพันธ์ คณะกรรมการการปฏิบัติงานก็ได้ทำตามแนวคิดนี้ที่ได้รับการสนับสนุน นำเสนอความจริงที่สำคัญเกี่ยวกับพื้นที่นั้นๆ ที่อยู่ภายใต้การควบคุมของดัตซ์ และอังกฤษ  และเสนอสิ่งที่บกพร่องของผู้นำรัฐบาลชุดก่อนกระทำนั่นก็คือ ไม่ได้ไตร่ตรองดูวัตถุประสงค์ของการเลือกตั้ง  และการท้าทายของพรรค PP ทั้งหมดนี้เป็นทั้งหมดของแนวคิดกลุ่มเพื่อนำไปสู่อำนาจของประชาชน การเรียกร้องอำนาจของประชาชน ในความเป็นจริงแล้ววัตถุประสงค์หลักที่ตัน มะละกา ต้องการเป็นเจ้าของการเลือกตั้งนี้ก็คือ ต้องการเอาอำนาจทั้งหมดมาจากรัฐบาลชุดก่อนนั่นเอง การไม่สามารถเปลี่ยนองค์ประกอบโครงสร้างทางอำนาจของ KNIP และตัวแทนคณะกรรมการการทำงาน ผู้นำ PP หลังจากที่ถูกผลักดันให้เป็นแกนนำในการไล่คณะรัฐมนตรีชุดนี้ออก และแทนที่โดยรัฐบาลผสม ที่มีเครือข่ายประชาชนสนับสนุนอยู่ซึ่งพวกเขาต้องการอำนาจนี่เป็นบทสรุปของการโต้แย้ง “ชาติเดียว ” ซึ่งมีประชาชนเป็นผู้สนับสนุน ในการกดดัน ซูการ์โน และในที่สุด ผู้นำ PP ก็ทำให้เกิดการลาออกของ ซูการ์โน ในวันที่ 28 กุมภา 1946

สำหรับสิ่งที่เกิดขั้นในเวลานี้ ตัน มะละกา และผู้นำคนอื่นๆ ของ PP ได้รับคือ ชัยชนะ และประสบความสำเร็จในการโค่นล้ม และเข้ามาแทนที่ ซูการ์โน ต่อมาไม่นานเกิดความขัดแย้งและความแตกแยกของกลุ่ม ผู้นำแย่งชิงตำแหน่ง การเล่นเส้นเล่นสายวงใน ความสนใจในสังคมที่แตกต่างกัน การต่อต้านมาร์กซิสต์ของมุสลิม นักอนุรักษ์นิยม พวกเจ้าขุนมูลนาย และชาตินิยมคอมมิวนิสต์ โดยเฉพาะความทะเยอทะยานของแต่ละคนนำมาซึ่งการแก่งแย่ง แข่งขันกัน นำไปสู่การไม่ลงรอยกันในที่สุด

แต่อย่างไรก็ตาม ตัน มะละกาไม่สามารถที่จะประสานขั้วการเมืองต่างๆ ภายในสหภาพได้ ส่งผลให้นายซูตัน ซาร์รี มีโอกาสทางการเมืองในการกลับมาเป็นนายกรัฐมนตรีของอินโดนีเซียได้อีกครั้ง สหภาพกรต่อสู้ได้ตอบโต้อย่างหนักหน่วงจากความพ่ายแพ้ครั้งนี้ โดยการไม่สนับสนุนรัฐบาลสาธารณรัฐและต่อต้านการเจรจาใดใดก็ตาม ซึ่งจากการต่อต้านการเจรจา ทำให้รัฐบาลซูการ์โนทำการจับกุมผู้นำต่างๆ ของสหภาพ รวมถึงตัน มะละกาด้วย หลังจากติดคุกและได้รับการปลดปล่อยในปี 1948 เขาเดินทางไปยอกยาการ์ตา และได้สร้างพรรคใหม่มีชื่อว่า Partai Murba-Proletarian Party แต่พรรคการเมืองใหม่นี้ไม่สามารถดึงฐานมวลชนให้สนับสนุนเขาเหมือนครั้งที่ได้รับตอนช่วงก่อตั้งสหภาพการต่อสู้ เมื่อดัตช์ captured รัฐบาลแห่งชาติในเดือนธันวาคม 1948 เขาได้หนีไปยังชนบทของชวาตะวันออก ที่ซึ่งเขาหวังว่าเขาจะได้รับการคุ้มกันโดยกองกำลังกองโจรที่ต่อต้านสาธารณรัฐ แต่อย่างไรก็ตามเขาถูกจับโดยกองกำลังสาธารณรัฐ และถูกตัดสินประหารชีวิต เมื่อวันที่ 19 กุมพาพันธ์ 1949 

บรรณนานุกรม 

ภูวดล ทรงประเสริฐ, อินโดนีเซีย อดีตและปัจจุบัน, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547.  สำนักวิชาศิลปศาสตร์ (ภูมิภาคศึกษา), ศิลปศาสตร์สำนึก 6: 15 (มิถุนายน 2549).   Tan Malaka, Dari Penjara ke penjara (1), Jakarta: TePLOK PRESS, 2000.  http://www24.brinkster.com/indomarxist/0000011.htm เปิดอ่านวันที่ 19 สิงหาคม 2549 http://id.wikipedia.org/wiki/Tan_Malaka เปิดอ่านวันที่ 20 สิงหาคม 2549 http://www.hamline.edu/apakabar/basisdata/1997/12/09/0060.html เปิดอ่านวันที่ 1 กันยายน 2549 http://www24.brinkster.com/indomarxist/00000067.htm เปิดอ่านวันที่ 1 กันยายน 2549

อ้างแล้วใน ศิลปศาสตร์สำนึก 6: 15 (มิถุนายน 2549), หน้า 43

Tan Malaka, Dari Penjara ke penjara (จากคุกสู่คุก), Jakarta: TePLOK PRESS, 2000.

อ้างแล้วใน Tan Malaka, Dari Penjara ke penjara

Tan Malaka: Pejuang Revolusioner yang Kesepian (3) เข้าถึงได้จากเว็บไซต์

http://www.hamline.edu/apakabar/basisdata/1997/12/09/0060.html เปิดอ่านวันที่ 1 กันยายน 2549

ภูวดล ทรงประเสริฐ, อินโดนีเซีย อดีตและปัจจุบัน, (กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2547). หน้า 251

อ้างแล้วใน ภูวดล, หน้า 251